¿Está escrito como parece ou teño que ir ó oculista? ¿Pero que pecado cometiches, miña amada lingua materna, para que te traten deste xeito? ¿A que lles vén esa teimosía de te levaren ó matadoiro coma un touro bravo que non ara?
Estas últimas semanas déronnos noticias literarias ben tristes e ben ledas, case que sen termo medio.
Temática da obra: Emigración. Identidade. Interculturalidade. Desigualdades económicas e sociais. Saudade."Non existe o silencio nestas rúas. Tan só os mortos gozan deste luxo. Por isoNo resto dos relatos aparecerán as ratas que cadaquén pode levar dentro. Porque "hai ratas no Wall Street, hai ratas en Park Avenue e tamén hai ratas na Casa Branca" (p. 14).
aquela noite, que non podía ser distintas ás demais, no medio do chiar das rodas
na rúa e cos saloucos e xemidos das parellas fornicando no apartamento contiguo,
Alcibiades e Ramona non escoitaron o berro do seu fillo. Un meniño de tan só
tres anos que nese preciso intre era alimento das ratas" (p. 11).
De manera semblant a les transformacions que coneix la societat, i apressada perSobre o autor ou a obra atopamos información en:
l’afany de modernització, la literatura gallega va incorporar un imaginari cosmopolita derivat de la realitat multicultural i de la globalització. Aquests referents, que ja van cridar l’atenció de molts poetes dels vuitanta en el seu esforç d’actualització del gènere líric, condueixen el lector a escenaris llunyans com els que apareixen en la narrativa de Xavier Queipo, Lois Diéguez (pensem en la recent O canto do Muecín, (2007). Un cas singular per la seva freqüència en diverses novel·les escrites en els últims anys és el de Nova York, escenari d’O home inédito (2005), de Carlos G. Meixide; Ratas en Manhattan (2007), de Francisco Álvarez; i New York (2007), d’Inma López Silva.
LINGUA ESGALLADA-42Velaquí algunhas expresións recollidas das
exposicións orais. Contémplaas dende a óptica do rexistro estándar e indica a
solución que creas máis idónea. E para pórlle o ramo á obra, comenta as razóns
da rectificación.
420 Está enterrado no pobo
421 Un día coñoce a unha muller
422 Para que a súa alma reencárnase nun lagarto423 Había que quemalos
424 Deberían quemar a tódolos caciques
425 Cando a xente ríese non ten que ver con...
426 Refléxase no libro
427 Intentando olvidar os seus problemas
428 Basados na súa vida
429 Esa casa era un pouco estrana
BAC: Rectificación + explicación.
ESO: Rectificación.
Valoración: Actividade para mellora de nota, segundo previsto na programación.
Data entrega: 24 horas despois da publicación neste blog. Non se contan festivos.
Imaxe de Tête à modeler.
Agardo que me atendan nunha sucursal do Banco de Santander (para pagar con concepto hay que hacerlo antes de las 10:30) e bótolle man a prensa. Como La gaceta de los negocios está moi lonxe das miñas capacidades de entendemento, confórmome con La Razón."que tienen hijas de su edad, la invitaron a quedarse en Madrid durante unos meses y le buscaron colegio. De este modo, la heroína Sally consiguió volverse a los Estados Unidos habiendo pasado un apacible tercer trimestre escolar y castellanoparlante en un lugar donde podía hablar en lo que quisiera sin que nadie se lo prohibiese. Gracias a mis amigos. Gracias no al multiculturalismo y al plurilinguismo sino a una verdadera virtud española -la generosidad- que aún queda entre nuestras buenas gentes aunque ciertos políticos se hayan propuesto volvernos a todos malos y estúpidos".Cando cheguei ó remate desta historia verdadeira respirei tranquilo. Menos mal. Comparto totalmente os sentimentos dos amigos de Iñaki ("les dio pena la extraordinaria odisea de Sally (...) que había venido a aprender español y se volvía hablando la lengua de Rosalía").
Para o club de lectores d' A sombra descalza (An Alfaya).Deixo como pequena guía de lectura este
CUESTIONARIO
Para o club de lectores de O soño da febre (Miguel Anxo Murado) deixo esta proposta de traballo, de carácter voluntario, que pode considerarse unha ampliación do cuestionario colgado hai uns días.
Para o club de lectores de O soño da febre (de Miguel Anxo Murado).
Destaca a recensión francesa o carácter poético da prosa de Rivas e a capacidade do autor para nos contar as mil e unha historias que se agachan nos anacos de papel que revoan sobre a fogueira dos libros.
Para los indígenas que se sientan montunos.
Para o club de lectores de Cartas de amor (de Fran Alonso).
O soño da febre é un conxunto relatos que teñen en orixe unha causa, un tempo e un escenario moi concretos: unha noite de febre, ano 2002, Cidade dos Mortos (O Cairo). Dos tres elementos, o principal é a febre, que se converte aquí no recurso básico para crear literatura fantástica "sen que sexa fantástica. Pode seguir sendo realista, pero é fantásticaA data e o lugar, aínda que sexan elementos que dean realismo ó que se nos conta, son nesta obra secundarios. O espazo literario vén sendo "a cidade da miña propia memoria, porque a febre conxurou alí en min pantasmas esquecidas había moitos anos" (p. 10).
ao mesmo tempo. A febre é unha especie de estado literario, porque é
unha distorsión da realidade. Hai unha certa comuñón entre a idea da
febre e a idea da literatura. As dúas cousas deforman a percepción da
realidade".
Na presentación que Francisco Fernández del Riego fai deste libro apunta dous aspectos que cómpre ter en conta. O primeiro, que se trata dunha escolma de escritos dos que non se publican aqueles datos máis persoais. O segundo, que se trata dunha escolla enmarcada cronoloxicamente entre os anos 1948-1970. A amizade e a relación epistolar entre os dous persoeiros viñan de antes e seguiron despois. Un antes e un despois tamén complicados, pero máis esperanzadores.
"Poucas cousas poden orixinar máis mágoa que o arredamento forzado do noso mundo auténtico; pois tal arredamento produce sempre a sensación de que che cortan as raíces. Soio unha viva fe ideal no valor inmorrente dese mundo noso é o que te pode salvar do esmorecemento espiritual. ¿Teremos folgos para acometer con alta cobiza e rexa vontade a empresa de superar a nosa actitude tradicional de pasivo lirismo cunha nova actitude de máis resonancias épicas? Iso sería entrar de novo na Historia, que é a meta irrenunciábel dos pobos que teñen conciencia de si mesmos" (p. 20; escrito aínda no cárcere o 20 de decembro de 1948).
"Queiramos ou non, sempre seremos substancialmente románticos. Por iso necesitamos a fe acesa dos altos ideais para que a vida teña sentido, e para que a nosa alma arda nunha labarada de entusiasmo" (p. 23; escrito en Madrid o 16 de marzo de 1949).
"Temos o proxecto de traducir un texto filosófico ó galego para aniquilar dunha vez a tese insidiosa de Dámaso e outros, según o cal o galego só sirve para facer poesías ou para lles falar ós labregos, pero é inepto para facer ciencia ou filosofía. Pensamos escoller un texto de Heidegger, por ser o filósofo de máis renome universal nestes tempos, e para darlle máis valor escollemos un traballo que non está traducido ó castelán e xestionamos, do propio Heidegger, un prólogo especial para a traducción galega. Xa comprendes facilmente que este plan responde a unha imprescindible e inapreciable "política da lingua" que debemos levar a cabo con rigor. O noso intermediario é Domingo Carballo, amigo persoal de Heidegger, e que sería un dos firmantes da traducción"(pp. 36-37; escrito en Lugo o 15 de febreiro de 1950).
"Onte certificámosche os tres exemplares da obra de Heidegger. Está tan aquilatada que supoño será ben difícil de facela máis fiel. Eu estou ledo, pois penso que se Heidegger pode falar en galego (que vén ser coma se falase Kant ou cousa así), xa non haberá motivos para que os da escola castelá-pontevedresa sigan dicindo que se trata dunha lingua de labregos" (p. 70).
"Xosé Luis Méndez Ferrín é, como sabes, o poeta triunfante nos premios de poesía galega das Festas Minervais. Tamén levou o segundo premio no concurso de conto. Foi a gran revelación literaria deste concurso universitario. Felizmente, é un escritor galego e non pretende ser outra cousa. Será, de certo, un dos anovadores da nosa prosa literaria, pois ten verdadeira vocación de escritor. Ten, ademais, ideas moi claras sobre a súa adicación cultural. Pensa especializarse en filoloxía románica. Pono en contacto cos amigos de aí"(p. 107; 23-3-1956).
Ó doutor Darío Álvarez Blázquez dedicáronlle unha rúa en Vigo. Non é moi longa, pero descorre entre edificios nobres. Ben a merece.
