Uxío Novoneyra: a voz herdada é o título do tebeo que Kike Benlloch escribiu e David Rubín debuxou no que ambos repasan a vida e obra do poeta courelao vista a través dos ollos de Celestino, un personaxe ficticio saído do seu maxín e que encarna a un lector conmocionado cos versos do bardo (Galiciaé, 26/05/2010).
O armiño dorme -Premio Raína Lupa 2002, publicado por Galaxia no 2003-xa foi traducido ao catalán e ao castelán, ademais do portugués. Son numerosos os recoñecementos que leva recibido en todas estas linguas de recepción. A versión catalana foi destacada coa inclusión na Lista de Honra do IBBY, e a versión castelá considerada polo Banco del Libro de Venezuela como un dos dez mellores libros xuvenís do mundo no 2008. Tamén a Internationale Jugendbibliothek de Múnic incluíu O armiño dorme na prestixiosa lista dos White Ravens, o elenco dos mellores libros infantís e xuvenís a nivel internacional. Este novo galardón vén completar unha traxectoria internacional de O armiño dorme que sitúa esta obra entre as de máis proxección exterior da literatura galega dos últimos tempos (La Voz de Galicia, 1/6/2010).
Carlos G. Reigosa fala con Montse Dopico da súa obra, especialmente sobre
A lei das ánimas (
Galicia Hoxe, 3/6/2010).
Manuel Fabeiro: o Concello de Noia publica unha edición facsimilar do poemario Quechemare da saudade:
O título da obra fai referencia a unha embarcación de vela pequena, que Fabeiro utiliza como un símbolo para indagar "na realidade da ausencia da terra, a lonxanía, a saudade". O propio autor incluía ao final do libro unha nota na que dedicaba Quechemare da saudade aos emigrantes galegos de Bos Aires, entre os que nomea amigos como Ramón Villar, Luís Seoane, Xosé Núñez Búa, Xosé Conde, Eliseo Alonso e, en especial, a Castelao, "figura que conta cunha relevancia fundamental en parte do contido do libro", apunta Castro. O poemario divídese en catro partes. Na primeira, o poeta vincula vida e traxedia na existencia dos homes do mar. El mesmo, transformado en mariñeiro, evoca a experiencia da lonxanía e da soidade, en versos que lembran a obra poética do poeta rianxeiro Manuel Antonio (Galicia Hoxe, 4/6/2010).
é unha novela de aventuras ambientada entre as tropas de Pancho Villa, na Revolución que sacudiu México nos primeiros anos do século XX. "Hai moita balasera, moito tren e moito cacto", explica con sorna o autor. "Quixen facer unha homenaxe ás películas do oeste que vía cando pequeno. Só que neste caso non fun ao Monumental Valley senón a México, ao sur desa fronteira que para os estadounidenses é a do Río Bravo e para os mexicanos é a do Río Grande"(
A Nosa Terra, 8/6/2010).
El País (9/6/2010) recolle:
El autor de
Festina Lente (Xerais, 2008) resume el espíritu de su nuevo trabajo como "homenaje a tantos
western que papé cuando era pequeño". Que el imaginario del oeste norteamericano haya desaparecido en las nuevas generaciones no es suficiente para que no se apasionen por él: "A los chavales les gusta, aunque no lo conozcan como lo conocimos los de mi quinta".
Eva Moreda gaña o premio Terra de Melide con A veiga é como un tempo distinto:
A obra (...) fai un percorrido pola inmigración galega en Londres nos anos 60 e 70 narrada cunha visión innovadora (A Nosa Terra, 8/6/2010).
Segundo
Galicia Hoxe (9/6/2010):
o máis destacado desta novela é "a súa literatura moderna, narrada con frescura e cun pulo narrativo merecedor de ser recoñecida como a mellor das 25 obras presentadas ao certame". Esta obra presenta o lector un percorrido pola inmigración galega en Londres entre os anos 60 e 70, contada, tal e como indica o xurado do concurso, "cunha visión innovadora". 
Pepe Carreiro publica unha bonita Historia da lingua galega (ANT):
Dende a lingua dos habitantes dos castros, Pepe Carreiro percorre a evolución do galego até a actualidade, coa aprobación do Decreto do plurilingüismo que reduce a presenza da lingua nas aulas. O debuxante vigués, con todo, cre que o idioma ten futuro. "Supoño que as xeracións novas non son tan paravas para abandonar a lingua. O maior perigo é que o galego quede como un dialecto" (Galicia Hoxe, 9/6/2010).
Iolanda Zúñiga e Teresa González Costa premios Xerais e Merlín 2010, por Periferia e A filla do ladrón de bicicletas, respectivamente:
Periferia está ambientada en São Paulo e céntrase nun mundo globalizado, onde a violencia e o narcotráfico, especialmente nas favelas da periferia, marcan os ingredientes da vida urbana no século XXI. (...) O argumento da obra de Teresa González Costa xira sobre a historia da filla dun ladrón de bicicletas, que vive coa súa tía. A súa máxima aspiración é ser equilibrista nun circo con Celerífera, a bicicleta (Xornal de Galicia, 13-06-2010).
[Periferia] Transcorre nunha favela de São Paulo, en Brasil, e segundo Zúñiga é unha historia contada a ritmo de rap na que, di, «non utilizo puntos e a parte» e esa influencia do musical vai máis alá das formas. Segundo a gañadora, «a música foi unha maneira de aproximarse ao Brasil dende hai moitos anos e nesta maneira de escribir tamén influíu o rap que se fai alá. Tamén está África como orixe de todo». Teresa González Costa é nova para a narrativa, pero non para o teatro, no que xa gañou premios como o Álvaro Cunqueiro, coa obra Sempre quixen bailar un tango, recén estreada por Galileo, ou o premio Manuel María para textos escénicos infantís.
A filla do ladrón de bicicletas é un texto de aventuras cunha rapaza e unha bicicleta que ten nome particular, Celerífera, como protagonistas. Entre os argumentos desta novela para cativos hai tamén algúns elementos de intriga (...).
ganadores”. Agora mesmo non me vén ningunha á cabeza. E no tocante ó respecto pola lingua... podemos facerlle recordatorio da polémica suscitada non hai tanto polas acepcións de “gallego” do DRAE ou polo decreto plurilingüe de Feijoo. Representan a quintaesencia do respecto.
