Non son listos nin nada. Matan dous paxaros dun tiro: quedan como señores sensibles e aumentan as vendas.
Sobre a aventura antes citada, o propio Hergé manifestou o seu arrepentimento. Tampouco foi a única que "corrixiu" conforme foron pasando o tempo e as edicións. Mesmo chegou a facer versións diferentes dalgunhas historias segundo o país no que ían ser publicadas. Quen queira debruzarse sobre estes aspectos só ten que botarlle unha ollada ó estudo dun coñecido tintinólogo: Michael Farr, Tintín. El sueño y la realidad, Zendrera Zariquiey, Barcelona, 2002. Tamén se toca o tema nas revistas Arte y parte (12, decembro 1997-xaneiro 1998) ou Leer 141, (abril 2003).
Hergé recolleu nas aventuras do seu personaxe o que había no ambiente. O seu traballo paga agora os pratos rotos (e de paso dan beneficios) da mala conciencia que provocan algúns feitos históricos e que molestan na memoria colectiva.
En conclusión: o porco non son eu por estar cheo de merda (dispensando), senón que o es ti por mo dicires. Rilla agora ese óso, Milú.
E xa que estamos, botémoslle unha ollada ó blog Nova frente. Descríbese como "um blogue de ideais e cultura". O artigo "Tintin esbulhado" axuda moito a entender a cuestión da corrección política.
Ningún comentario:
Publicar un comentario